48STNK

Statements May 19, 2020

Is there a way to see a dot?

Let’s say one is constructing a painting out of an image from a past experience, which has been documented in an actual moment of being, as example, as a drawing or a sketch.


In the process of painting one has the drawing as a source and simultaneously a clear memory about that event in the past, there will be two different types of time simultaneously. Two different pasts, one documented and one through the lens of memory. Awareness above perception and the difference between the two constitutes moment of becoming, i.e. one past is a present to the other. There is another present, the present of actual being, the moment of painting. There is always a distance (Planck’s length) between past-past, present-present, two types, interval (Planck’s time), delay, through the moment of perception and reflection over it. One present is a future to the other, and there is also an actual future. The bridge between past-past and present-present is thought, the bridge between future-future is intuition. One is one and one is two, and one is three.

In the moment of (re-)constructing the painting, the actual moment of being becomes the moment of multiple be-come(-ing).

So, is there a way to see the dot?

***

Statements May 16, 2020

ის რასაც ვხედავთ დღეს ჩვენ-
ილუზიაა შენი სხეული,
ამოიფრქვევა მთელი სამყარო
და მე დავრჩები კვლავ ორეული.
ოდესღაც შევქმნი მე ჩემს ხატებას
შემდგარს ყოველი შენი ნაწილით,
იქ სადაც გნახე თითოეული,
ჩემს თავს ვეძებდი გადაკარგული.
სიმარტოვეში კვლავ მესიზმრება,
როგორ მისწორებს სამყარო საბანს
და ზმანებანი ლაჟვარდისფერი
დაგვაკავშირებს ერთმანეთს ალბათ.

Enfilade

Statements May 15, 2020

ანფილადი/ Enfilade

1-ლი კარი:
ერთხელაც ალბათ სადღაც დავრჩები დასაძინებლად, შენ მოხვალ, თავზე ხელს დამადებ და მეტყვი რომ ხვალ ყველაფერი ისე იქნება როგორც ეს იყო ზეგ და რომ დღევანდელი დღე არც წარსულშია და არც იყო, არასდროს, სასთუმალთან წამიკითხავ ლექსებს რომლებიც ჯერ არავის მოუსმენია და მეტყვი რომ ყველა საგანი იქნება იქ სადაც უნდა იყოს. მათი კვალი გაქრება უსასრულოდ შორს, მე მესმის შენი ხმა.

შევჩერდები, ხეზე დარჩენილ ვაშლებს მოვკრეფ მუჭით და ვიტყვი რომ, ხვალინდელი დღე ისეთივე იქნება, როგორიც გუშინდელი. მე გავიზრდები და შენ გავიღვიძებ. ჩავაწყობ სასთუმალთან დატოვებულ ბუტერბროდებს ჩანთაში, ქუჩაში ჩავკბეჩ გუშინ მოკბეჩილ ვაშლს და გამახსენდება რა იყო გუშინ და რა იქნება ხვალ და რა არის ის რასაც ვეძახით დღეს – სდექ! მეუბნება სარეკლამო ბანერი, მე თვალს ვადევნებ და ვცდილობ ჩამოვჯდე კიბეზე რომელიც ცრის დროს და თვალს და ხელს შუა სწორდება. ზედაპირების არქიტექტურა იქნება შორიდან მომავალი თევზების აელვება ათინათებში და თეთრი ზვიგენი დარჩება ტალღების ქვეშ შეყუჟული დიდ ქვასთან. მარჯვნივ, მე-3 სართულზე ცხოვრობენ ცხენები დახვეული კუდებით და ცდილობენ ოქროს პრინციპის ამოხსნას, მე კი მხოლოდ ერთეულთან განტოლება მაინტერესებს.

მე-2 კარი:
კალამი, მახვილი მზერით განვგმირავ ყველაფერ წარმავალს. ამომავალ მთვარეს ექნება ისევ ნახევარი მზის ფორმა და ჩვენ წავალთ იქიდან, მომავალ გზაზე ეფინება წარსულის ამაო მზერა.


მე-3 კარი:
იქ სადაც შევძლებ ვიყო მართალი საკუთარ თავთან დამშვიდობების დროს, არ მივალ იმასთან რაც მიეკუთვნის და ფსონს დავდებ ახალ სიცოცხლეზე. კვლავ ვეცდები დაგიბრუნო შენი სიწმინდე, ისეთი როგორიც არის სუფთა ჩაიდანი, შემოდგმული გაზქურაზე ცდილობს შეიფაროს დღევანდელი დღის სიცივე გარეთ, თოვლი და სითეთრე ფანჯრებს მიღმა.


მე-4 კარი:
შევძლებ, ვეცდები ავმაღლდე საკუთარ თავზე და შესაძლებლობებს დავუგდო ყური. ის რაც გავიგე გუშინ, გადა-ვიფიქრე დღეს და აღმოვაჩინე, რომ ყველაფერი ისევ ისეა, როგორც დღეს, ხვალ კიდევ ალბათ ისევ ისე იქნება, როგორც ხვალ.